به نام خدا
1) چشم هام سیاه بود. سیاه ِ سیاه. نه اینکه فکر کنی برای ِ زیبا تر شدن ها...نه! من چشم هامو اینجوری تنبیه می کنم! اون مقنعه ی ِ آبی رو پوشیده بودم. همونی که لاله و فاطمه و مامان و حسین و بابا گفته بودن خیلی بهت میاد. آروم بودم.
شنبه بود، همین 6 ساعت ِ پیش، انگار! رسیدم... رفتم تو . داشت حساب کتاب می کرد، با ماشین حساب. سرشو آورد بالا! گل از گلش شکفت. آروم سلام کردمو لیست ِ کتاب ها رو گذاشتم روی ِ میز. شاگردش رو صدا کرد: - پسر این کتاب ها روبیار برای خانم!
"پسر" کتاب ها رو آورد، زود! خواستم تاریخ چاپ و انتشاراتشونو نگاه کنم.
نگذاشت : - عزیزم!!!! شما تشریف بیارین این طرف!این طرف ِ میز!
نگاهش کردم! با نگاهم پرسیدم: - چی؟؟؟
به روی خودش نیاورد: -منظورم اینه که ...خب...خب باشه خودتونم نگاه کنید که مطمئن بشید.
داشتم نگاه می کردم.همه همونی بود که می خواستم.
ماشین حسابشو صفر کرد: - شما اهل اصفهان نیستید ؟درسته؟
از کجا فهمیده بود؟پوست ِ سبزه ؟ این تنها نشونه بود.شاید هم حرف زدنم و اینکه اصلن لهجه ی ِ اصفهانی ندارم. اما نه !من که صحبت نکرده بودم.
گفتم :- نه!
با چشم هاش پرسید :" اهل کجا یی ؟ " ، لابد! ولی به صورتش نگاه نکرده بودم ، که سوالشو بخونم!
پرسید:- اهل کجایی؟
(آبادان و اهواز و همه ی ِ حس هاو خاطرات و فکر های ِ خوب ، همه هجوم آورد طرفمو و با گرمایی که شبیه شرجی ِ اهواز بود خورد به صورتم.)
کتاب ها رو مرتب کردم: -حساب کنید لطفن!
خودشو جمع و جور کرد : - به هر حال خواستم بگم اگر مسافرین همه ی ِ کتاب هاتونو بخرین. ترم شروع بشه گیرتون نمیاد ها.
گفتم: ممنون...
قیمت رو گفت! تخفیف داده بود، خیلی!ماشین حسابشو کشیدم طرفم خودم.خودم حساب کردم.می دونستم مغازشون تخفیف نمی ده!درست حدس زده بودم...پول رو گذاشتم روی میز.
پشت سرم داد زد: - خانم بقیه ی ِ پولتون!
آروم گفتم: - بقیه نداره. من می دونم شما به قیمت روی ِ جلد می فروشید.بلکه هم بیشتر!!!
کتابامو بغل زدمو اومدم بیرون...نفس کشیدن سخت بود!
لیست کتاب هام و اسکناس هام روی میزش مونده بود...
2)شنبه بود، همین 5 ساعت قبل، انگار! کارم گره خورده بود. حقم ، به ناحق خورده شده بود. نمی دونستم یقه ی ِ کیو بگیرم. دلم نمی خواست به کسی رو بندازم. می خواستم مشکلمو خودم حل کنم. خدا توی ِ قلبم بود، ساکت ِ ساکت!
در زدمو رفتم تو! منشی ِ رئیس دانشگاه . یه پیر دختر بود. داشت چایی می خورد با نیمچاشت ِ گرجی!!! مقنعه ی ِ مشکیش از بالا ، تا بالای ِ ابروهاش بود و از پایین تا روی ِ شکمش. چادرش رو دور خودش پیچیده بود. شکم ِش، زیر میز گیر کرده بود. مطمئن بودم اگر به جای ِ من ، رئیس دانشگاه ، وارد شده بود ، واسه ی ِ بلند شدن از روی ِ صندلیش، نیاز به کمک داشت! آرامش داشت! از همون آرامش هایی که فقط مخصوص ِ کسایی ِ که پشت ِ میز می نشینن و حس می کنن قدرت توی دستاشونه! طبق ِ عادت مانیتورش رو دید زدم .حدسم درست بود: ایشون هم اهلش بودن...گیم ِ ویندوز ِ اکس پی ، که بابا بهش می گه : ورق! ورقی که حرام نیست ، البته!!!
توی ِ نگاه اول ابروهاش ، توی ِ ذوق می زد. ابروهایی که اگه یقین نداشتم پیر دختره ، می گفتم شاید برای عروسیش، یه بار برشون داشته! شایــــــــد!
با همون قیافه ی ِ متبسم ِ همیشگیم سلام کردم.
- سلام علیکم و رحمة الله!
(الله...از جواب ِ طولانیش فقط الله ِ ش رو شنیدم!)
- ببخشید خانم مزاحم وقتتون می شم. من دانشجوی ِ ترم ِ اول هستم. یه سوال داشتم که تقریبن هیچکس...
نذاشت حرفم تموم بشه: - خانم ما اینجا سرمون خیلی شلوغه! کارهایِ ما خیلی خیلی مهم َن! شما به قسمت مربوطه مراجعه کنید.شما چه طور نمی فهمید ما چقددددر کارمون مهمه!شما خیلی واقعن ...
بدون ِ اینکه به بی ادبیش توجه کنم ، ادامه دادم که : - بله ! داشتم خدمتتون عرض می کردم. که به قسمت هایِ مربوطه (و ایضن نامربوطه)مراجعه کردم. ولی حتی از دادن ِ جواب ِ سلام ِ ما هم عاجز بودن!!! می خواستم اگر امکان داره ، شما منو راهنمایی کنید.
(نگاهش نمی کردم. ولی مطمئن بودم داره توی ِ دلش ، " گستاخ" ، خطابم می کنه.)
عصبی شده بود.اینو از بیسکویتی که نصفه ،توی بشقاب گذاشت ،فهمیدم: - نه من وقت ندارم!!!
نگاهش کردم. نه! زل زدم توی ِ چشم هاش : - من فقط یه سوال ِ 30 ثانیه ای داشتم! فکر می کردم "الله" رو می شناسی! یکم مقنعت رو بکش عقب تر! شاید تونستی" الله "رو ببینی!
پشتم رو کردم.
بلند شد(چجوریشو نمی دونم) : - حالا دختر جون بیا عزیزم!!!بیا سوالتو بگو...شاید تونستم...
من دیگه از اتاق اومده بودم بیرون...
3)چجوری اومدم بیرون؟ چقدر توی خیابون سرگردون موندم؟تصمیم گرفتم به چند نفر تلفن کنم و نکردم؟چند بار خدا رو صدا کردم؟ نمی دونم! به خودم که اومدم توی ِ اتوبوس بودم و اون چهره ی ِ آشنا روبروم. بدون ِ فشار آوردن به ذهن ِ کند ذهنم یادم اومد کیه...
هنوز هم لبخند همون روز روی ِ لب هاش بود:
اون روز ، دل توی دلم نبود که منو صدا کنه.موضوع انشا ، نامه ای به خدا بود. من توی انشام، یه پروانه بودم. یه پروانه که دلش از این شهر سیاه گرفته بود. زنگای انشا ، تنها زنگایی بود که خودمو پشت سر نفر جلوییم قایم نمی کردم! صدام کرد. تویِ تمام مدتی که داشتم انشا می خوندم ، همه ساکت بودن . بچه هایی که با هزار جور تهدید هم آروم نمی گرفتن. همه دستاشونو گذاشته بودن زیر چونه هاشونو محو لب های من بودن! انشام تموم شد .بچه ها بی اعتنا به غضب ِ معلم کف زدن. رفتم جلو. مقنعش رو تا روی ِ ابروهاش پایین کشیده بود .لبخند ِ روی ِ لب هاش قشنگ نبود: -خب! هیوا خانم ! دانش آموز ِ کلاس ِ اول ِ راهنمایی ! ما به شما چند بدیم؟
دفترمو توی دست هام لوله کرده بودم و داشتم به کفش هام نگاه می کردم: - نمی دونم!
می خواست بگم :"هر چی خودتون صلاح می دونین" ولی نگفته بودم.
ناهید داد زد:- خانم بیـــــــــست.حقشه بهش 20 بدید! و چند نفر دیگه.
آرامش ِ ش چند برابر شد .آرامشی که فقط مخصوص ِ کسی ِ که پشت ِمیز می نشینه و احساس می کنه قدرت توی ِ دست هاشه! خود کارشو برداشت و یه 12 ِ خوشکل، برام گذاشت، توی ِ دفترش!
رو کرد بهم: - هیوا نمرتو دیدی؟ ! نگاه کردم. نگاه کردمو رفتم نشستم...خم به ابرو نیاوردم!
اون شب تا صبح گریه کردم. ولی نه اشکمو کسی دید نه این سبب شد دیگه ننویسم!اون معلم همیشه یه تسبیح توی ِ دستش بود. اون معلم اصلن مهربون نبود.
من نوشتم:شدم خبرنگار افتخاری.نوشتم: توی نسل ِ سه . نوشتم : توی وب. نوشتم : توی مجله های ِ محل کار بابا.نوشتم...
حالا بدون ِ اون میز ِ فلزی نشسته بود جلوم. یه معلم بازنشسته . سلام کردم. جواب داد. خانم من اول راهنمایی شاگردتون بودم. یادش اومد.مطمئنم که یادش اومد...ولی خجالت کشید.وانمود کرد نشناخته. آروزی موفقیت کرد ، برام! پیاده شدم!
تنها فرقش با 7سال پیش این بود که مقنعش رو کشیده بود عقب تر. شاید برای اینکه "الله" رو ببینه!
4) شنبه بود، همین3 ساعت ِ پیش!داشتم می رسیدم خونه!خسته!پر از فکرای ِ جورواجور.با مادرش بود.شبیه ِ سه سالگی خودم بود.یه دختر کوچولوی ِ بامزه ، با اون کلاه ِ صورتی که تا روی گوش هاش پایین کشیده بودش! که داشت از اولین بادکنک ِ صورتی ِ زندگیش که مادرش براش خریده بود، لذت می برد! داشت جلوم راه می رفت، با مادرش! داشت ذوقش را می کرد، مادرش! که یهو هر سه ترسیدیم!بادکنک ترکید!دختر گریه کرد.مثل سه سالگی ِ خودم:اون شب بابا 6 تا بادکنک ِ دیگه برام خرید.من هنوز گریه می کردم.دلم اولی را می خواست...لابد!
5)شنبه بود، همین 2 ساعت ِ پیش ، انگار! خوابیدم روی تختم! قلبم مچاله شد گوشه ی ِ سینم.خودم مچاله شدم زیر پتوم! قلبم آروم بود . آروم! آرامش داشتم.یه آرامش ِ عجیب! از همونایی که فقط کسایی دارن ، که فکر می کنن قدرت توی ِ دست های ِ خداست، فقط!
نگاه کردم به سقف. همون سقفی که نمی ذاره نماز هام بره بالا .همون سقفی که وقتی میرم تو فکر، مردمک چشم هام بهش خیره می مونه:
خدایا !تو "محمد" (ص) رو با اخلاقش نشونمون دادی. محمد بیشتر از اونکه اسلام داشته باشه خُلق ِ نیکو داشت....خدایا...چرا بوی گل محمدی نمیاد؟خدایا!تو شاهدی که اسلامت رو از روی ِ آدم هاش قضاوت نمی کنم و الّا تا الان هزار بار کافر شده بودم...
ندا می رسه: - هیوا! داری ذکر می گی...رها شو ...رها شو تا بدون ِ تسبیح ذکر بگی...
پ.ن:
1)آی جماعت! میز فقط یکطرفش به آدم قدرت می ده!
2)اخلاق(گل) باید محمدی باشد!
3)منشی ِ رئیس ِ دانشگاه امشب تسبیح می گردونه.دارم ذکر لب هاشو می خونم:هیوای ِ گستاخ!هیوای ِ گستاخ!هیوای ِ گستاخ!هیوای ِ گستاخ!هیوای ِ ...100 مرتبه!
۴)گفت:ظرفیت ِ ت کمه!باید بره بالا!خیلی بالا...او گفت.او که نامش پدر است!
۵)من از همه بدترم:من!هیوای ِ گستاخ ِ سربه هوا!
بعدالتحریر: می دانی؟!...گاهی احوال پرسی های ِ خدا اینجوریه!نمدمال می کند که آدم شویم! دما را می برد بالا که فولاد شویم:فولاد ِ آب دیده! سوراخ سوراخ می کند، کشتی مان را!که بزرگ شویم.اصلن با سنگ تربیت می کند.همین که گفتی خدایا بزرگترم کن!یک سنگ برمی دارد می گذارد جلوی پاهات!من فردا می روم دانشگاه از اون خانم ِ منشی عذرخواهی می کنم!
شعاری شد؟شد!
